Со официјалното приклучување кон Еврозоната, Бугарија затвора едно значајно поглавје од својата економска и монетарна историја. Националната валута – левот, кој со децении беше симбол на финансискиот суверенитет на државата, заминува во историјата, а неговото место го зазема еврото – заедничката валута на Европската унија.
Процесот на воведување на еврото не дојде преку ноќ. Бугарија со години беше дел од механизмот ERM II и одржуваше фиксен курс на левот кон еврото, што во практика значеше дека голем дел од монетарната независност веќе беше ограничена. Сепак, формалното напуштање на левот има силна симболична тежина – тоа е јасна порака дека земјата прави уште еден чекор кон подлабока европска интеграција.
За бугарските граѓани и стопанството, преминот кон евро носи и очекувања и стравувања. Од една страна, се најавуваат поголема финансиска стабилност, пониски трансакциски трошоци, полесна трговија со земјите од Еврозоната и зголемена доверба кај странските инвеститори. Од друга страна, дел од јавноста стравува од пораст на цените, губење на контролата врз економската политика и чувство дека уште еден елемент од националниот идентитет исчезнува.
Економистите предупредуваат дека еврото само по себе не е магично решение за структурните проблеми на економијата. Успехот ќе зависи од фискалната дисциплина, борбата против корупцијата и способноста на институциите да ги заштитат стандардот и куповната моќ на граѓаните. Истовремено, државата се соочува со обврска да обезбеди транспарентен и фер процес на конверзија, без скриени поскапувања и шпекулации.
Заминувањето на левот означува крај на една ера, но и почеток на нова неизвесна фаза. За Бугарија, Еврозоната не е само економски проект, туку и политичка порака за припадност и ориентација. Прашањето што останува е дали оваа промена ќе се почувствува како реален напредок во секојдневниот живот на граѓаните или ќе остане уште една голема одлука чии последици ќе се мерат со години.
