Веста за апсењето на венецуелскиот претседател Николас Мадуро предизвика силни реакции не само во Латинска Америка, туку и на глобално ниво, отворајќи едно клучно прашање – кој ќе ја контролира најголемата нафтена резерва во светот. Иако настанот формално се третира како политички и безбедносен пресврт, неговата суштина е длабоко економска и геостратешка.
Венецуела располага со најголеми докажани резерви на нафта на планетата, поголеми дури и од оние на Саудиска Арабија. Во изминатите години, овие ресурси беа во голема мера недостапни за светските пазари поради санкциите, политичката изолација и економскиот колапс на земјата. Потенцијалната промена на власта во Каракас, меѓутоа, целосно ја менува равенката.
За Соединетите Американски Држави и нивните сојузници, Венецуела претставува стратешка можност – и како извор на енергија и како средство за намалување на глобалната нестабилност на нафтениот пазар. Во исто време, Русија и Кина, кои со години имаат економски и енергетски интереси во земјата, ризикуваат да го изгубат своето влијание врз венецуелската нафтена индустрија.
Аналитичарите предупредуваат дека прашањето за Венецуела не е изолиран случај, туку дел од поширок глобален тренд. Во време кога светот се соочува со енергетска несигурност, војни и забрзана транзиција кон нови технологии, контролата врз нафтата и суровините повторно станува централна оска на меѓународната политика.
Можното реструктурирање на венецуелскиот енергетски сектор би имало директни последици врз цените на нафтата, инвестициите и глобалните енергетски сојузи. Токму затоа, настаните во Каракас се следат внимателно во Вашингтон, Брисел, Москва и Пекинг.
Во суштина, случајот со Мадуро покажува дека современите политички кризи ретко се водат само околу демократија или безбедност. Тие сè почесто се битки за ресурси, во кои исходот не ја одредува само судбината на една држава, туку и рамнотежата на глобалната економија.
