Во текот на 2025 и почетокот на 2026 година, светската политика сè поотворено се води околу неколку јасно дефинирани жаришта, каде што борбата не е само за територија или влијание, туку за конкретни суровини од стратешко значење.
Русија и Украина остануваат централно европско жариште, каде што војната директно е поврзана со гасот, нафтата, јагленот и контролата врз енергетската инфраструктура. Русија се обидува да го задржи влијанието врз европското снабдување со енергија, додека ЕУ и САД настојуваат да ја намалат зависноста и да обезбедат алтернативни извори.
На Блискиот Исток, конфликтите и тензиите ги вклучуваат Иран, Саудиска Арабија, Израел, Ирак и Катар. Во фокусот се нафтата, природниотгас и клучните транспортни рути како Ормутскиот Теснец. Контролата врз овие ресурси има директно влијание врз светските цени на енергенсите.
Во Латинска Америка, вниманието е насочено кон Венецуела, која располага со најголеми резерви на нафта во светот, како и кон Боливија, Чиле и Аргентина, каде што се наоѓаат огромни резерви на литиум, неопходен за батерии и електрични возила. Во овие држави се судираат интересите на САД, Кина и европските економии.
Африка е клучна за глобалната индустрија поради кобалтот во Демократска Република Конго, ураниумот во Нигер, златото во Мали и ретките метали во Јужна Африка. Во овие земји се забележува засилено присуство на странски компании, безбедносни мисии и политички притисоци, бидејќи суровините се неопходни за технологијата и одбранбениот сектор.
Во Азија, тензиите меѓу Кина, Тајван, Филипините и Виетнам се поврзани со подморските резерви на гас и нафта, но и со контролата на трговските морски патишта. Дополнително, Кина има доминантна позиција во ретките земни метали, што ѝ дава голема предност во глобалната технолошка конкуренција.
На Кавказот и Централна Азија, држави како Азербејџан, Казахстан и Туркменистан се важни поради нафтата, гасот и енергетските коридори кои ја поврзуваат Азија со Европа. Тука се судираат интересите на Русија, Турција, ЕУ и Кина.
Сите овие примери покажуваат дека современите конфликти ретко се случајни. Тие се дел од глобална борба за енергија, минерали и ресурси што ја дефинираат економската моќ на иднината. Државите кои ќе ги контролираат овие суровини ќе имаат и најголемо влијание врз светската економија во годините што следуваат.
